Ik kom in actie voor MIND

Angelique Van der Ven

Nog te gaan

Qr
van totaal € 250 (16%)

Want ik wil het belang van psychische gezondheid onderstrepen. En dat het onderwerp beter bespreekbaar wordt voor iedereen. Stichting MIND zet zich in om psychische problemen te voorkomen en mensen die hiermee te maken hebben te ondersteunen. Bij MIND vind je informatie, inspiratie en steun. MIND zorgt ervoor dat mentaal welzijn op de politieke agenda staat. Je kunt anoniem bellen met MIND Korrelatie als je op dit moment zelf steun nodig hebt: 0900-1450. En via MIND kun je in contact komen met mensen met dezelfde ervaringen als jij. Ik vind deze dingen enorm belangrijk - ik hoop jij ook. Mijn doel is daarom om zoveel mogelijk geld op te halen voor MIND, om psychische problemen te voorkomen en hen die er last van hebben te ondersteunen. Steun jij mij en MIND? Deel mijn actie dan met iedereen die je kent. En: Doneer! Alvast veel dank voor je betrokkenheid.

Breng deze pagina extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken van deze pagina, dus ook vrienden, familie, collega's, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is, dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 5 11-07-2021 | 13:46
€ 15 30-04-2021 | 22:26 Overzicht verkopen april 2021; 16 maart 2021 jl. was de aftrap van de actie voor Wij zijn MIND. In een gekke bui dan ook officieel gemaakt op 1 april. Ik ben nu officieel één maand bezig en het gaat heel gemoedelijk. Het is niet te druk en ik kom weer in contact met mijn vriendinnen. Hoewel ik net ben begonnen hebben mensen mij ook al gevonden via Facebook en Instagram en dat maakt het bijzonder leuk dat ze ook aan mijn actie willen meedoen en/of zelfs nog iets extra willen doneren. 05/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - NMH Staat even in wacht 05/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - DB 05/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - DB 05/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - DB 05/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - DB 13/04 1 armbandje + 1 euro voor Wij zijn MIND - DR 13/04 1 ring + 1 euro voor Wij zijn MIND - DR 13/04 Donatie. + 5 euro voor Wij zijn MIND - DR Totaal in April opgehaald voor Wij zijn MIND is 11 euro! Daar maken we natuurlijk € 15 euro van en dat stort ik op de rekening van Wij zijn MIND via de link van mijn actie. Iedereen hartelijk dank!! Ik vind het echt super dat jullie meedoen aan mijn actie en mij zo supporten. Vooral blijven liken en delen.
€ 5 06-04-2021 | 18:25
€ 15 01-04-2021 | 18:07
Bekijk alle

Vandaag is het Psychose Awarenss Day en zal ik, daarom meer over mijzelf en mijn psychosegevoeligheid vertellen.

24-05-2021 | 19:21 Vandaag is het #PsychoseAwarenessDay. Dit is een goede reden om de verhalen van mensen met een #psychosegevoeligheid te blijven delen om het stigma rondom #psychose te verbreken. Ik blijf het vooral doen.  Zoals ik al zei ben ik open over mijn klachten die ik nog dagelijks ervaar. Ik zal me daarom eerst voorstellen en dan nu ook echt meer over mijzelf vertellen. Wie is de persoon achter Angie’s kralen creaties? En waarom Wij Zijn MIND? Ik ben Angelique, een 47 jarige vrouw uit Rotterdam. Door mijn vroeggeboorte, moeilijke jeugd met extreme verlegenheid, faalangst, stotteren en dyslexie heb ik een achterstand opgelopen op het terrein van ontwikkeling en scholing. Als kind was ik continu op mijn hoede, vertrouwde niemand en vluchtte geregeld in mijn eigen veilige wereld (dagdromen). Op school kwam ik, daarom niet goed uit de verf mede door onderpresteren. Door mijzelf klein te houden verslechterde de situatie echter thuis en op school.  Als kind van narcistische ouders heb ik, maar weinig echte aandacht en oprechte liefde gekend en werd ik als ware - wel steeds uitgelicht - , maar toch over het hoofd gezien. Ik had geen veilige omgeving waarbij ik leerde hoe ik met mijn emoties diende om te gaan, om ze te reguleren en te uiten. Mijn emoties mochten er gewoon niet zijn en moest ze onderdrukken, veranderen, wegstoppen of negeren. Zo werd ik genegeerd als ik boos of van slag was of zelfs uitgelachen - belachelijk gemaakt -als ik te gevoelig was. Ik werd niet geaccepteerd en moest meer zijn zoals mijn voorbeeldige 1 jaar oudere broer. Die haalde tenminste goede resultaten op school, waarmee ze konden pronken. Iedereen heeft wel iets op,- of aan te merken op zijn jeugd. Dingen die we het liefst anders hadden gezien, of waar we niet zo blij mee waren. Bij ons was het uit den boze om er over te praten wat niet zo lekker liep. Zo hadden mijn ouders altijd gelijk en duldden ze absoluut geen tegenspraak. Naar de buitenwereld toe leek ons gezin normaal, maar binnen het gezin kwam narcistische mishandelingen, gaslighting, manipulatie, emotionele verstikking en andere dingen voor die niet normaal waren. Er was weinig empathie of verbinding onderling. Zo leefde we op zelfstandige eilandjes en was de sfeer onderling altijd gespannen. Ik, het zwarte schaap, werd niet gezien als iemand met emoties, behoeftes, wensen en verlangens. Ik moest echt gaan, staan en doen wat mijn ouders wilden anders was het hommeles. Krampachtig probeerde ik de sfeer dan ook zo goed mogelijk te houden door vooral braaf te zijn en dan allerlei klusjes in huis te doen of op mijn 5 jaar jongere zusje passen (iedere rimpeling thuis moest voorkomen worden - maar dit accepteerde ze maar sporadisch). Ik liep in de weg, want er moest iedere dag schoongemaakt, gewassen, gekookt ed. worden en dat deed ze liever alleen. Naar mijn kamer gaan was dan ook geen optie (dan stormde ze schreeuwend en scheldend mijn kamer binnen om te vertellen wat er allemaal niet goed was en wat er allemaal nog gedaan moest worden, ook al was ik nog/al met iets bezig. Dan greep ze me bij mijn haren en trok ze me naar dat wat er als eerst gedaan moest worden). Zodoende vluchtte ik het liefst naar buiten, maar dan moest ik wel mijn zusje meenemen! Veel huiswerk heb ik daar dan ook niet gemaakt. We zwierven door de straten op zoek naar vriendinnetjes tot we voor het avondeten naar binnen werden geroepen. Even ging het dan goed tussen ons, maar het was een kwestie van tijd dat mijn moeders humeur weer zou omslaan. Mijn kamer en spullen waren doorzocht en gooide ze ongevraagd spullen weg of gaf ze deze weg, was mijn dagboek of (later bankafschriften) gelezen en met een rode pen gecorrigeerd en eiste ze dat ik alles vertelde. Als ik dat niet deed dan gaf ze er zelf wel een draai aan. Privacy was er niet. De aanleiding tot een conflict kon dan ook echt iets heel kleins zijn; Er was natuurlijk altijd wel iets te vinden wat ik niet goed of snel genoeg gedaan had. Als ik het ook maar waagde om achter te lopen ten opzichte van mijn broer of andere leeftijd genootjes, ziek durfde te worden – dat mocht niet. Als iemand mij aandacht of een complement gaf dan werd deze teniet gedaan, want dan mankeerde hij/zij iets en was dan weer niet goed genoeg. Alles moest om haar draaien, eigenlijk mocht ik er niet zijn. Ik kon ook niets goed doen of was ik ergens goed voor. Het enigste waar ik in voorbestemd was, is om als hoer te eindigen. Zoals mijn moeder vaak zei. Mijn norse, starre vader, die de hele dag op het werk was en bij thuiskomst klakkeloos mijn moeders klaagzang geloofde kwam nooit voor mij op. Aan het einde van de dag kreeg mijn vader steevast te horen wat ik allemaal fout had gedaan en werd dan nog eens goed gestraft met nog meer geschreeuw, gevloek en de nodige klappen voor werkelijk de grootst mogelijke onzin. Het was belachelijk om zo uitgekookt over een kind te denken en is het mijn inziens alleen zo geweest om elkaar tegen elkaar uit te spelen. Maar ach, mijn vader was toch niet benaderbaar. Ik vertrouwde hem ook niet en vond dat ik hem niet lastig moest vallen. Een leuk stoei partijtje bijvoorbeeld kon explosief eindigen. Veel interesse of empathie had hij niet.  De angst van een narcist vernietigt liefde en haalt het lachen, de luchtigheid, het licht en de levendigheid van het bestaan naar beneden. Het ging er niet om wat wij nodig hadden, maar om hoe mijn moeder zich voelde. Hierdoor was ik altijd nerveus, angstig en op mijn hoede. Iedereen liep weliswaar binnen het gezin op eieren, maar ook al deed ik nog harder mijn best; hield ik me klein en op de achtergrond, was ik extra lief, gehoorzamer of stiller, toch kreeg ik geen erkenning, medeleven of emotionele zorg. Ik voelde mij niet veilig om mijzelf verder nog te laten zien of horen en trok zo mogelijk mijn eigen plan en incasseerde de gevolgen gewoon, maar was als kind al doodongelukkig, bedacht steeds hoe ik kon ontsnappen, wilde geadopteerd worden (door mijn lievelings oom en tante) en dacht na over de dood en ontwikkelde zo eet problemen. Ik werd toch niet geaccepteerd en paste niet in de illusie van het aan de buitenkant zo perfecte gezinnetje. De meest traumatiserende relatie, die het meeste impact heeft gehad, was dan ook de onveilige band/relatie met mijn narcistische/getraumatiseerde ouders die niet van zichzelf hielden. Van je ouders leer je immers hoe je van jezelf dient te houden en laat het zien hoe anderen met mij omgingen en wat ik aantrok. Ik zocht (tot grote irritatie van mijn ouders) als kind overal buiten het gezin, maar ook buiten mezelf naar liefde. De angst en wantrouwen (voor ouderen, andere volwassenen, voornamelijk mannen en jongens) en de overtuiging dat ik niet goed genoeg was zorgde er weliswaar voor dat ik niet in zeven sloten tegelijk liep, maar ik kwam ook niet echt ver om de bevestiging dan ook te krijgen of te kunnen ontvangen (dat ook ik er mocht zijn) naast dat van een handjevol vrienden. Leeftijdsgenootjes die mijn situatie helaas niet begrepen, maar graag met mij omgingen, want mijn moeder kan naar anderen overkomen als een lieve vrouw, maar dat is schijn. Zij neemt een rol aan, zet een masker op naar de buitenwereld. Bijna nooit nam ik iemand mee naar huis. Zodoende heb ik daarmee al vroeg geleerd om mijn eigen gevoelens te onderdrukken en om mezelf aan de omgeving, situatie en/of wensen aan te passen en dat de ander altijd belangrijker is, dat ik er pas toe doe als ik een ander maximaal behaag. Ik voelde me al heel jong al verantwoordelijk voor de stemminging van een ander of voelde mij verantwoordelijk voor het wel en wee van een ander. Keer op keer werd ik uiteindelijk toch afgewezen als de vreemde eend in de bijt, stond ik niet zelf aan het roer van mijn eigen leven en heb ik mijzelf echt vrij moeten vechten met de daarbij komende schuldgevoelens, want ik vluchtte uiteindelijk rond mijn 20e het huis uit (nadat kenbaar was gemaakt dat ik niet meer welkom was) en ging op mezelf (wat mij heel veel angst inboezemde - Ik was nog zo wereldvreemd), maar liet mijn ouders achter me, maar ook mijn jongere zusje en oudere broer. Toen ik eenmaal op mijzelf woonde en het pad van bewustwording ging bewandelen, kwam ik er achter dat ook ik maar weinig zelfliefde had, ook geen echte verbinding met mezelf had en last had van mijn innerlijke criticus. Ik was veel te streng voor mezelf, maar ook voor anderen door mijn vluchtgedrag. Als het te ingewikkeld werd vluchtte ik weg. Zodoende leerde ik pas op late leeftijd de patronen binnen ons gezin van herkomst te herkennen en erkennen. Ik had nog nooit iets van narcisme gehoord en concludeerde pas laat dat er iets niet pluis was. Zodoende ook laat in het ondervinden hoe belangrijk het is om eerst goed voor jezelf te zorgen en goed aan te voelen wat hierbij bij mij past, wat mijn gevoelens daarbij zijn, waar ik goed in ben en waar ik voldoening uit haal. Maar ook om voor mijzelf op te komen, grenzen te stellen en/of iets te tolereren of niet. Mezelf daarbij zo goed mogelijk te uiten en zodoende steeds meer van mijzelf te laten zien en van mezelf te houden. Maar ik kom van ver en de wonden in mijn ziel dragen nog steeds de sporen van de moeilijkheden in mijn kindertijd en zijn nu nog steeds bepalend voor de kwaliteit van mijn leven. Ik voel mij van binnen nog steeds verworpen en nog steeds interpreteer ik door het filter van deze wond. Mijn leven wordt gekenmerkt door het vluchtten en onderwaarderen van mijzelf. Deze situatie leidt naar een voortdurende zoektocht naar erkenning, iets wat natuurlijk niet te bewerkstelligen is, maar zo al helemaal niet. Nog steeds moet ik, nog iedere dag, daarom hard werken om mezelf te waarderen en mezelf te erkennen zonder de goedkeuring van anderen. Toch heb ik mij gelukkig vanaf mijn 16e verjaardag nog goed op de arbeidsmarkt kunnen redden, want met mijn bescheiden, vriendelijke, rustige, maar betrokken karakter, gezonde werklust en het vermogen om in korte tijd veel werk te verzetten werd ik toch geaccepteerd en was ik op mijn werk gelukkig, ging het me voor de wind en ben ik best ver gekomen zonder een vervolgopleiding. Ik verraste de mensen die dachten dat ik erg verlegen was. Ik liet me soms echt wel zien als ik gelukkig was, me veilig voelde of als daar de ruimte voor was. Dan ineens zagen ze in mij een bijdehandje, maar dat was ik eigenlijk helemaal niet, ik durfde me lange tijd simpelweg niet uit te spreken en keek eerst de kat uit de boom.   Na verloop van tijd, eenmaal vrijgevochten, nam ik steeds meer hooi op mijn vork en werd daarbij onzekerder over mijn kunnen en was dan geneigd mijzelf de schuld te geven van zaken die buiten mijn controle en verantwoordelijkheid lagen en vluchtte vervolgens weg, naar een andere baan als het te ingewikkeld werd.   Door deze steeds ongezondere werkhouding vanwege het uitblijven van bevestiging, ging ik nog harder werken en compenseerde het met een nog overdrevener prestatiedrang (weliswaar met succes, maar ik was steeds sneller opgebrand). Toen ik ook nog eens een relatie kreeg en daarbij wel heel veel verantwoordelijkheden kreeg en deze nam, verloor ik mijn werk - keer op keer- Ik wilde nu wel een vaste baan!. Ik bevond mij in een kwetsbare fase van mijn leven. Voelde me eenzaam en ook niet gehoord ook niet in de relatie en had het gevoel dat ik de last niet “alleen” meer kon dragen. Ik stond er voor mijn gevoel alleen voor en verlangde naar die troostende schouder, een grote vleugel waaronder ik kon schuilen en uitrusten. Iemand die het samen met mij wilde doen, maar dat was deze relatie niet. Ik voelde me in de val gelokt, want zonder mij zou hij zich zelf nooit kunnen redden en merkte ik op dat ook hij onverschillig was voor mijn behoeften. Ook gooide het blowen nog meer roet in het eten, want het creëerde zo nog meer spanningen door de financiële zorgen. Van alle voorgenomen plannen kwam niets uit. Ik wilde weg, twijfelde heel erg en maakte steeds slechtere, destructieve keuzes, zoals boulimia en een afhankelijkheid voor snoepen, roken en uiteindelijk mee blowen met mijn vriend. Mijn vriend blowde al jaren, maar steeds vaker ging ik erin mee. Ik besloot deze verwarrende angstig vermijdende gehechte relatie dan ook te beëindigen en vluchtte terug naar mijn ouders, kickte gold-Turkey af, betaalde al mijn schulden af en ging op onderzoek uit; waarom lukte me niets meer, waarom offer ik me altijd op, waarom kan ik maar geen baan aanhouden en waarom is het mislukken van mijn relatie zo lastig te verwerken. Waarom was er niemand die van mij kon houden of hield? Het was - tegen beter weten in - mijn enigste optie, want ik had niet snel een andere woning, wilde geen minuut langer stoned op de bank hangen met mijn onbereikbare vriend die me maar naar de mond praatte en raakte steeds meer opgebrand. Burn-out. Na hulp van een coach bleek dat mijn manier van behagen, verantwoordelijkheid nemen en perfectionisme een ongezonde combinatie waren en zo werd het duidelijk dat ik mijn eigen behoeften en verlangens toch weer had verwaarloost. Hij noemde het ‘zorgverslaafd’. Ik was toch anders dan de “normale” mensen. Ze waren anders in hun denken, doen en voelen. Ik ben empathischer, gevoeliger, gewetensvoller en heb een grotere sociale rechtvaardigheidsgevoel. Ik wil situaties begrijpen en zoeken naar de waarheid. Ik kan daarbij erg vasthoudend zijn in het oplossen van problemen. Ik hou van analyseren, ben intens nieuwsgierig en kan scherp waarnemen. Als iets interessant is, kon ik me er echt in vast bijten. (Tegenwoordig lukt iets aanhouden me niet meer door de wisselende stemmingen. Althans nog niet). Eenmaal weer het huis uit gestuurd en weer op mezelf met een eigen (huur)huisje, kreeg ik in 2010 mijn eerste maandenlange psychose en kwam in aanraking met de GGZ. Ik wist het allemaal niet meer (Hoe moet ik nu verder? Waarom voel ik mij zo verschrikkelijk eenzaam en depressief?). Ik was verward, vervreemd van mezelf en hoorde constant stemmen met vernietigende boodschappen of opmerkingen. Het waren verschrikkelijke stemmen die zich voor deden als mijn ouders en constant in conflict waren en zich steeds tegen mij keerde als ik er in gedachten tegen in ging. Ik was mezelf nu echt kwijt geraakt (Ik wist niet meer wie ik was of wat ik moest geloven, wie wel - en wie niet is te vertrouwen). Ik kwam (1 week) op een gesloten afdeling en (1 week) op een openafdeling terecht na een zelfmoord poging (Ik durfde het leven zo niet meer aan - De psychose was te bizar, angstaanjagend, veel te traumatiserend met flashbacks naar mijn zo onbegrijpelijke jeugd die ik zo diep had weggestopt door voornamelijk anderen te willen helpen, behalve mezelf). Iedere keer als ik weer opgekrabbeld was en ik weer een jaar aan het werk ging en het einde van mijn contract naderde, kreeg ik steevast weer een psychose. Afwachtend op hun oordeel was te spannend. Dit tot vier keer toe, daarom ben ik daarna, na jaren, toch echt afgekeurd en raakte zwaar depressief. Ik kon niets meer van angst, maar moest mezelf toch echt iedere keer weer opnieuw leren kennen, weer leren te vertrouwen op mijn intuïtie en kunnen, ontdekken hoe ik nog kon functioneren met deze psychose gevoeligheid en inmiddels gediagnostiseerde vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Gelukkig is mijzelf blijven ontwikkelen voor mij altijd erg belangrijk geweest en heb ik, daarom nu een goed ziektebesef en ben ik daarbij nog erg gebrand om in de maatschappij bij te dragen en mijn kennis te delen. Dus blijf ik door vechten. Iedere dag weer om die kleine stapjes aan te blijven gaan en mijn angsten onder ogen te komen. Ik ben nu zo’n 7 jaar verder na mijn laatste psychose en weliswaar stabiel, maar ik ben er nog steeds niet. Ik blijf vast zitten, zelfs na het volwassen worden. Nog steeds ben ik verbonden met een angstig, hongerig, boos en verdrietig innerlijk kind dat ik ooit was en blijf vastzitten in de trauma’s en flash-backs. Momenteel werk ik dan ook voorzichtig en op een laag tempo als vrijwilliger in Rotterdam om te onderzoeken wat ik nog kan, wat me wel lukt en wat niet, want bij de pakken neer gaan zitten of opgeven is voor mij geen optie. Ik heb een groot empathisch vermogen en voel mij helemaal thuis tussen de sociaal-maatschappelijk dienstverleners die ik dan ook graag help als vrijwilliger met allerlei hand en spandiensten voor buurtbewoners zoals; -           Hulp bieden bij vragen over hun administratie en financiën, overheidsbrieven, kwijtscheldingen, aanvragen met DigiD. -           Helpen met vacatures zoeken en solliciteren. -           Het maken van een Curriculum Vitae en/of een sollicitatiebrief.  -           Helpen met omgaan met internet of mobile telefoon Ik zou meer invulling willen geven aan mijn vrijwilligerswerk, zodat ik op mijn eigen tempo toch weer naar een betaalde baan kan groeien met alle kennis en vaardigheden die ik daarbij nodig heb. Ik zou graag, maar worstel nog iedere dag om face to face op assertieve wijze mensen te helpen om zo goed mogelijk hun draai te vinden in de maatschappij. Hun zelfredzaamheid te vergroten door ze te begeleiden en kennis en vaardigheden over te brengen, maar moet daarbij nog erg op mijn eigen kunnen en grenzen letten. Zo ook begeleid ik soms mensen in psychische nood over de chat vanuit eigen ervaring. Op het moment dat er geen uitweg meer is en mensen tussen wal en schip dreigen te vallen wil ik er toch voor ze zijn. Juist dan probeer ik ze weer te mobiliseren; hulp te vragen in directe omgeving, en/of te gaan praten, en/of actie te ondernemen, eventueel door te verwijzen. Dan ben ik 24/7 beschikbaar. Aangezien dit erg intensief is doe ik dit sporadisch. Ik heb daarmee geleerd zelf goed op mijn eigen gedrag en gevoelens te letten, mijn grenzen goed aan te geven en te bewaken, want dat is over de chat makkelijker. Met mijn communicatiestijl gericht op wederzijds begrip en mijn onvermoeibare doorzettingsvermogen weet ik mensen te inspireren en vooruit te helpen. Ik heb een goed oog en oor voor wat mensen beweegt. Ik kan me makkelijk verplaatsen in hun situatie en heb begrip voor het feit dat ieder mens vanuit zijn eigen referentie spreekt en handelt. Het valt me dan ook onmiddellijk op als mensen ‘langs elkaar heen praten’. Dit maakt me vaak ook tot een goede ‘bemiddelaar’ tussen mensen die elkaar op het eerste gezicht volstrekt niet lijken te begrijpen. Vaak krijg ik daarbij als feedback dat ik zo'n fijn gesprekspartner ben en objectief blijf. Maar ik wil meer, niet zomaar wat gaan aanrommelen, maar ook gaan aantonen dat ze bij mij in goede handen zijn en dat ik echt iets voor ze kan betekenen. Eén van de essentiële stappen die ik nu nog moet maken (waarvoor ik zelf nog in de GGZ zit) is het accepteren van deze beschadigging als onderdeel van mezelf, om al die gevoelens los te kunnen laten. Eenmaal geaccepteerd zal vergeving de volgende stap zijn, om mij los te maken van mijn verleden. In de eerste plaats zal ik mezelf moeten vergeven, voornamelijk hoe ik mezelf behandeld heb om vervolgens de anderen die mij pijn hebben gedaan. Zij lijden waarschijnlijk ook of hebben pijnlijke ervaringen ondergaan waar ze nog niets mee hebben kunnen doen. (Ik noem het gekscherend ook wel: Ze hebben nog die grote donkere pit of een verzuurt hart). Het is niet mijn taak hen te willen veranderen. Het belangrijkste, is dat ik nu goed voor mezelf zorg. Want hoewel we het leed wat we in het verleden hebben geleden niet kunnen uitwissen, kunnen we nog altijd de wonden verlichten en helpen om ze te helen. Zodat de pijn verdwijnt of op zijn minst wordt verzacht. Want zoals ook Nelson Mandela al zei “op de een of andere manier zijn we zelf de aanvoerders van onze ziel”. Natuurlijk heb ik daarbij ook nog een van de grote uitdagingen in het verschiet; bijvoorbeeld  hoe ga ik met mijn ouders om? Want ik ben dankbaar voor wat mijn ouders me wel hebben kunnen geven en hou ik van ze, maar ze willen bijvoorbeeld nu nog steeds controle over mij uitvoeren, over wat ik doe of wat ik denk. Op dat vlak heb ik ze dan ook niets meer te bieden. Nog iedere dag heb ik last van mijn vermijdende persoonlijkheidsstoornis met zoal straatvrees, trauma’s, flashbacks, negatieve symptomen waaronder motivatieproblemen (motivatieproblemen gaan over het vermogen om initiatief te nemen en actief te zijn, plannen te maken, beslissingen te nemen en om plezier te voelen) enz.enz. Maar ik heb al zulke enorme stappen gemaakt, overwinningen doorgemaakt het zou fantastisch zijn als ik dit zo voort kon zetten, maar tja toen kwam Corona. (Ik ben weer een beetje van koers geraakt daardoor). Het is voor iedereen nu lastig of moeilijk, daarom wil ik nu meer aandacht vragen voor Wij zijn MIND. Ik heb veel te lang rondgelopen met mijn klachten, dat verdiend niemand! Maar de wachtlijsten zijn momenteel voor de complexere zorgvragen erg lang. Ik doe daarom mee met deze actie en wil zo meer bekendheid vragen voor Wij Zijn Mind, daarom doe ik ook altijd een extra armbandje bij een bestelling, zodat je iemand die een zetje in de rug kan gebruiken op een lieve manier op Wij zijn MIND kunt wijzen. Ook geef ik zelf vaak een armbandje met een kaartje weg die weer kan worden doorgegeven. Ik wil daarbij zeggen: Het is niks om je voor te schamen. “Je hebt de pech gehad met wat je is overkomen. Maar je bent nog steeds een mooi mens. Als je een behandeling aangaat is dat niet gênant, maar iets om trots op te zijn. Trots dat je het aangaat en je je leven mooier probeert te maken.” Het stelt mij in staat om verbinding te maken met mijn intuïtie, hart en weten. Ook stelt het me in staat om zelf te denken. Ik denk niet meer vanuit de ander, maar vanuit mij. Het maakt soms zelfs niet meer uit wie het wel of niet met me eens is, ik spreek nu steeds meer mijn waarheid. En ja, dit heeft een tijd een heel erg eenzaam gevoel gegeven. Zo had ik het gevoel er altijd alleen voor te staan, er niemand was die me begreep. Gelukkig bewandelen steeds meer mensen hetzelfde pad van bewustwording en kunnen we het samen doen. En als jij het moeilijk hebt op dit pad, als je je alleen voelt en misschien wel overweldigd, weet dat je niet alleen bent! We bewandelen dit pad samen! Je bent het waard, dus geef niet op. Het wordt uiteindelijk minder, milder en rustiger. Hoe verder je komt, hoe meer je de vrijheid kunt ervaren van je authentieke zelf. Je kunt dan weer leven vanuit je hart, vanuit jouw waarheid. En samen veranderen we zo de collectieve energie van angst naar liefde ❤️ When you don’t know what to do, always focus on love. Love is an infinite intelligence that will always help you let it.
Lees meer